ตอนที่_359_ขี้โม้ก็ต้องมีขอบเขต

ตอนที่ 359: ขี้โม้ก็ต้องมีขอบเขต

หลิ่วอวี้เยียนชักกระบี่ผุดลุกขึ้นมา หมายจะเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนบ้าง

แต่พอมองเห็นสีหน้าอันเปี่ยมเมตตาของจางไป่เหริน นางกลับพูดอะไรไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ

นางเก็บกระบี่ยาวกลับไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความหม่นหมอง

หากไม่ใช่เพราะจางไป่เหรินกับจางเหิงจือจงใจปล่อยนางไปก่อนหน้านี้ นางก็คงตายอยู่ที่เมืองหลิงหลงไปนานแล้ว

ทั้งสองคนมีบุญคุณต่อนาง แล้วนางจะชี้กระบี่ใส่คนทั้งคู่ในเวลานี้ได้อย่างไร

หากนางทำเช่นนั้นจริงๆ แล้วมันจะต่างอะไรกับจางไป่เหรินเล่า?

ขณะที่นางกำลังสับสนอยู่นั้น จักรพรรดินีหลิงหลงก็ตบโต๊ะเบาๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียงลง

หลังจากทุกคนสงบลงแล้ว จักรพรรดินีหลิงหลงก็หยิบผลเซียนลูกหนึ่งบนโต๊ะ ขว้างไปทางหลี่หยวน