ตอนที่_147_สิบสองยอดอัจฉริยะแห่งหลงเหมิน

ตอนที่ 147: สิบสองยอดอัจฉริยะแห่งหลงเหมิน

"ข้าไม่ได้ไปยั่วโมโหเสียหน่อย ข้าแค่อยากติดตามหลี่หยวนมาตลอด อยากอยู่เคียงข้างเขา อยากเดินร่วมทางไปกับเขาชั่วกาลนานเท่านั้น" รั่วเหยียนก้มหน้าลงอย่างน้อยใจ น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนระทวย

จื่อเหยียนยกมือขึ้นแคะหูอย่างรำคาญใจ "เสียงเจ้านี่ฟังไม่ได้ศัพท์จริงๆ"

รั่วเหยียนยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นไปอีก ถึงขั้นสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมา แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่กลับคล้ายส่งไปถึงหูของทุกคนได้

จื่อเหยียนรู้ดีว่าหญิงผู้นี้กำลังแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ประกอบกับเมื่อครู่หลี่หยวนเพิ่งสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโกรธ ในใจนางจึงหงุดหงิดแทบตาย

นางสีหน้าบึ้งตึงลง หลุดปากด่าออกไปทันควัน "แม่เจ้าตายหรือไง มาร้องไห้หาอะไรกัน?"

ประโยคนี้ช่างทรงอานุภาพเหลือล้น ทำเอารั่วเหยียนของขึ้นระเบิดอารมณ์ทันที