เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 415 ความมืดดำในจิตใจมนุษย์!
ชั่วพริบตานั้น สายตาทุกคู่ต่างพากันจับจ้องไปที่หอผาสุก
จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กระโดดลงมาจากชายคาหอผาสุก ทั่วร่างเปล่งประกายด้วยแสงสายฟ้าระยิบระยับ
จังหวะนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเฉินวั่งผิง:
【ศรัทธาแห่งปวงชน: ความคืบหน้าปัจจุบัน: 19%】
พูดตามตรง เขาก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะได้ผลลัพธ์ที่เกินความคาดหมายแบบนี้ สาเหตุที่ยิงปืนใหญ่ก็แค่เพราะอยากใช้ประโยชน์จากพวกแมลงที่มารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนให้คุ้มค่าที่สุด ก็เหมือนกับสำนวนที่ว่านั่นแหละ ปืนต่อสู้อากาศยานไม่มีทางยิงยุงโดนหรอก เว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะบินมารวมกันเป็นฝูง
หลินเตามาถึงเป็นคนแรก เขาพุ่งเข้ามาหาเฉินวั่งผิงพร้อมกับลงมือโจมตีไปด้วยตะโกนไปด้วย “หวังปิง ไอ้โจรขโมยของ! คายของฉันออกมาซะแล้วฉันจะไว้ชีวิตแกให้มีศพครบสามสิบสอง!”
ส่วนฮั่วฉุยที่อยู่ด้านข้างนั้นจดจ่ออยู่กับการควบคุมฝูงแมลงอย่างเต็มที่ โดยยอมละทิ้งแนวป้องกันของค่ายกลเรย์หลง แล้วระดมกำลังทั้งหมดมาถล่มใส่ฝั่งหอผาสุกแทน
ยังไงเสีย ภายในจวนเจ้าเมืองก็สูดดมพิษของราชันหนอนเย็นเข้าไปมากพอแล้ว อีกไม่นานพวกมันคงต้องล้มพับไปเอง