เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 412 ตะลุมบอน
เพียงเวลาแค่สิบกว่าวินาที เมืองเหลยหลงทั้งเมืองก็พลันตื่นตัวขึ้น แสงไฟนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้นมาก่อนจะค่อยๆ ดับวูบลงไป
เสียงคำราม เสียงขอความช่วยเหลือ และเสียงตีฝ่าวงล้อมดังระงมไม่ขาดสาย
ภายในหอผาสุก พื้นดินทั้งหมดส่งเสียงครูดคราดราวกับมีลมหายใจ กำลังขยับยุกยิกอย่างรวดเร็ว
เฉินวั่งผิงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วจึงไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาร้องบอกสองพ่อลูกตระกูลเฉียนที่อยู่ข้างๆ ว่า “ช่วยกันกดดันมันไว้!”
ทันใดนั้น ประกายแสงสีทองและสายฟ้าสอดประสานกัน ระเบิดทะลวงลงไปในพื้นดินอย่างดุเดือด ส่งผลให้ซากและเลือดของพวกแมลงกระเด็นพุ่งทะลักผ่านชั้นดินขึ้นมานับไม่ถ้วน
เมื่อเห็นภาพนี้ เฉียนตั่วตั่วเริ่มเกิดความประมาทเล็กน้อย “รุ่นพี่ เจ้าพวกแมลงพวกนี้ไม่ได้เก่งกาจอะไรเลยนี่ครับ จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นเลยเหรอ?”