เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ต้นไม้ขยับได้
สองชั่วโมงผ่านไป
เฉินวั่งผิงเดินทางมาถึงพื้นที่สามในสี่ของหนองน้ำอัคคีเหมันต์แล้ว
พอเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นแบ่งเขตนี้ ลมหนาวและหิมะเบื้องหน้าก็ทวีความรุนแรงขึ้นทันตาเห็น ซัดสาดกระทบใบหน้าจนรู้สึกแสบผิวราดด้วยทราย
"เตียวเป่า หยุดลมพวกนี้ที"
นกอินทรีทองคำส่งเสียงรับคำแล้วโผบินขึ้นสู่เบื้องบน กระพือปีกเร่งความเร็วเพื่อต้านทานพายุหิมะ
เฉินวั่งผิงเพ่งสายตามองฝ่าความขาวโพลน สังเกตเห็นว่าพืชพรรณเบื้องหน้าหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมมาก นอกจากไม้ยืนต้นสูงใหญ่แล้ว ยังมีไม้พุ่มเตี้ยแซมอยู่ระเกะระระกะอีกเพียบ
ท่ามกลางแสงสะท้อนจากผลึกน้ำแข็ง พุ่มไม้เตี้ยแต่ละต้นดูราวกับพืชพันธุ์จากต่างโลก ตัวต้นใสกระจ่างมองทะลุได้ ให้ความรู้สึกเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทันทีที่แตะต้อง
"จิ๊!"