เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ลงมือ!
หลังจากตกลงรายละเอียดกันเรียบร้อยแล้ว เฉินวั่งผิงก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เขาหันกลับไปถามว่า "นายพกอาหารมาด้วยหรือเปล่า? พอเริ่มสู้กันขึ้นมา ถ้าพวกคนพวกนั้นร่างกายอ่อนแอเกินไป เดี๋ยวอาจจะมีปัญหาเอาได้"
เสี่ยวฝางพยักหน้ารับ "เตรียมมาครับ มากพอที่จะใช้เติมพลังได้ทันท่วงทีแน่นอน"
เฉินวั่งผิงส่งเสียงอือในลำคอ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดลงเรื่อยๆ จึงคิดจะรีบออกเดินทางเสียก่อนที่ฝนจะตกลงมา
ไม่นานนัก เฉินวั่งผิงก็ขับรถติดปืนกล พาเสี่ยวฝางและเจียวเป่าพุ่งตรงไปยังบริเวณภูเขาไฟดับสนิทอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศเหนือเนินเหมืองหินดำภายใต้แสงจันทร์ดูมมทึบและมีทัศนวิสัยต่ำมาก
เสี่ยวฝางนั่งอยู่บนรถ ชำเลืองมองหน้าปัดด้วยความลังเลก่อนจะอดถามขึ้นมาไม่ได้ "พี่เฉิน ฟ้ามืดขนาดนี้ ไม่ต้องเปิดไฟหน้าหรอกหรือครับ?"
เฉินวั่งผิงหัวเราะเบาๆ ยกมือโยนถุงเห็ดทอดส่งไปให้ "กินซ้ำไปสักหนึ่งในสามก่อน ที่เหลือเก็บไว้กินตอนแอบย่องเข้าไป"
เสี่ยวฝางเปิดถุงดูด้วยความงุนงง เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เมื่อครู่เขาเห็นพี่เฉินกินเข้าไปตั้งหลายชิ้น
หรือว่าเจ้านี่คือเคล็ดลับในการขับรถตอนกลางคืน?