เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ความตั้งใจ
ภายในป่า สายตาของนกอินทรีทองคำนั้นเฉียบคมยิ่งกว่าเครื่องตรวจจับเสียอีก
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที มันก็ค้นพบรังหลักของด้วงหนวดยาวมอร์ตาร์ ก่อนจะพยุงร่างของเฉินวั่งผิงบินเข้าไปใกล้
ทว่ายังไม่ทันได้ประชิดตัว เฉินวั่งผิงก็มองเห็นต้นไม้ใหญ่ยักษ์สูงราวสี่ถึงห้าสิบเมตรจากระยะไกล ลำตัวของมันหนาขนาดที่คนโอบไม่รอบ มีใบไม้รูปขนนก และที่ปลายกิ่งบางกิ่งยังมีผลไม้เหี่ยวเฉาแขวนอยู่
แต่พอเข้าไปใกล้จริง ๆ เขากลับพบว่าลำต้นของต้นไม้ต้นนี้เต็มไปด้วยร่องรอยการกัดแทะของด้วงหนวดยาวทั่วทั้งต้น ดูคล้ายกับว่ามันถูกพวกมันกัดแทะจนตายซาก เหลือไว้เพียงโครงกระดูกไม้เท่านั้น
เขาพิจารณารูปทรงของต้นไม้นี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกคุ้นตาชอบกล “นี่… นี่มันคล้ายกับต้นสนน้ำชะมัด ทั้งใบและผลไม้ก็เหมือนมาก”
หลังจากยืนยันอยู่ครู่หนึ่ง เฉินวั่งผิงก็ชี้ไปยังเนินดินเล็ก ๆ ข้าง ๆ เพื่อให้นกอินทรีทองคำร่อนลงจอด
ช่างเถอะ จะเป็นต้นอะไรก็ช่าง ระเบิดทิ้งเสียเดี๋ยวก็ได้รู้เอง
เขาหยิบเครื่องยิงจรวดประทับบ่าออกมาจากช่องเก็บของ ตามด้วยการหยิบลูกจรวดสอดเข้าไปด้านหน้าท่ออย่างระมัดระวัง
เป้าหมายใหญ่ขนาดนี้ เหมาะกับการเอามาทดลองอานุภาพของลูกจรวดพอดิบพอดี