กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ปลาตะเพียนแสงอาทิตย์
หลังจากโค่นต้นหลิวใหญ่ไปสิบต้น เฉินวั่งผิงกลัวว่าเสี่ยวฟางจะนับไม่ถ้วน เลยตัดสินใจเปลี่ยนที่แล้วตั้งหน้าตั้งตาฟันไม้ต่ออย่างสบายใจ
แม้ต้นไม้ริมแม่น้ำจะดูน้อยกว่าในป่า แต่ก็โค่นได้ง่ายกว่ามาก
เพราะสมรรถภาพร่างกายที่พัฒนาขึ้น แรงเหวี่ยงขวานของเขาจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ต้นไม้ที่เดิมทีต้องฟันถึงสามครั้งถึงจะขาด ตอนนี้ใช้แค่สองครั้งก็พอแล้ว
"ตั้งเป้าไว้ว่าวันเดียวจะโค่นป่าให้ราบคาบด้วยการง้างขวานแค่ครั้งเดียวให้ได้"
เฉินวั่งผิงคิดไปฟันไปอย่างเพลิดเพลิน
แต่คิดไปคิดมา เขากลับรู้สึกทะล่งแปลกๆ
ถ้าในอนาคตอัปเกรดเทคโนโลยีไปเรื่อยๆ เผลอๆ อาจจะมีหุ่นยนต์ตัดไม้ขึ้นมาก็ได้
แล้วทำไมยังต้องมานั่งตัดเองอีก