เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 หัวใจแมลง
สาเหตุที่เฉินวั่งผิงเลือกตกลงจอดตรงนี้ตั้งแต่แรก เป็นเพราะแร่กำมะถันบริเวณนี้มีสีเหลืองและดูสว่างสดใสกว่าจุดอื่น
เขาเดินไปสำรวจใกล้ๆ แล้วพบว่ากองแร่กำมะถันนี้มีขนาดใหญ่มาก แถมยังดูราวกับเป็นก้อนเดียวกันทั้งก้อน
สิ่งที่เห็นโผล่พ้นพื้นดินในตอนนี้เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ส่วนใหญ่ยังคงฝังอยู่ใต้ชั้นหินลึกลงไป
ก้มมองสำรวจดูก็พบร่องรอยการกัดแทะมากมายใกล้กับพื้นดิน เดาว่าคงเป็นฝีมือของพวกแมลงพ่นไฟภูเขาไฟเหล่านี้แน่ๆ
เฉินวั่งผิงหยิบอีเตอร์เหล็กกล้าเขียวออกมา เล็งไปที่แร่กำมะถันแล้วหวดแรงๆ ลงไปเต็มพลัง
“เคร้ง!”
เพียงแค่จามเดียว แร่กำมะถันก็แตกออกเป็นหลายเสี่ยงร่วงกาวลงพื้น รอบๆ มีเศษแร่กระเด็นเต็มไปหมดจากการขุดเจาะ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากการเสียดสี แร่กำมะถันก็ส่งกลิ่นเหม็นฉุนกึกเตะจมูกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
พอนกอินทรีทองคำได้กลิ่นนี้เข้า มันก็รีบกระพือปีกด้วยความรังเกียจ แต่ไม่ว่าจะกระพือไล่อย่างไร สภาพแวดล้อมแถวนี้ก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นแบบนี้อยู่ดี คุณภาพอากาศต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนมันต้องยอมแพ้ ยกผ้าปิดปากขึ้นมากดปิดให้แน่นสนิทอย่างจำใจ