เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 อัปเกรดเทคโนโลยี
ภายในฐานที่มั่น เฉินวั่งผิงฝึกฝนจิตใจจนเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย
เขาเดินไปข้างบ่อปลาของเจ้าปลาคาร์พราชา ยื่นมือปล่อยลูกปลากะพงตาบอดลงไป
เจ้าปลาคาร์พราชาเอียงคอมองเพื่อนใหม่อย่างสงสัย มันว่ายวนเวียนอยู่ตรงหน้าลูกปลากะพงตาบอดด้วยความอยากรู้ “แปลกจัง มันมองไม่เห็นฉันเหรอ?”
เฉินวั่งผิงอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “มันคือปลากะพงตาบอด เติบโตมาจากแม่น้ำใต้ดิน สภาพแวดล้อมแบบนั้นไม่จำเป็นต้องใช้สายตา ใช้แค่ประสาทสัมผัสก็พอแล้ว”
เจ้าปลาคาร์พราชาพ่นฟองน้ำออกมาพรวดใหญ่ เป็นเชิงบอกว่าสุดยอดไปเลย! ตัวมันเองก็ต้องเรียนรู้จากเพื่อนใหม่นี่เหมือนกัน!
ก่อนจะเริ่มเรียนรู้ เจ้าปลาคาร์พราชาไม่ลืมที่จะฉีกใบบัวโบราณออกมาชิ้นหนึ่งแล้วป้อนให้ปลากะพงตาบอด พอเห็นอีกฝ่ายกินเข้าไปแล้ว มันถึงค่อยสะบัดหางด้วยความโล่งอก
เฉินวั่งผิงคลี่ยิ้มบางๆ เดินกลับไปที่ข้างเตียงแล้วเริ่มฝึกฝนจิตใจต่อ
ฝึกไปฝึกมา เขาก็เริ่มรู้สึกแสบตาขึ้นมาเรื่อยๆ
เฉินวั่งผิงขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นบังแสง พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าข้างนอกท้องฟ้าสว่างจ้าไปหมดแล้ว