เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 โชคดีงั้นหรือ?
ขณะบินอยู่กลางอากาศ เฉินวั่งผิงไม่ได้ละเลยการฝึกฝนพลังธาตุสายฟ้า
ความรู้สึกชาและคันยิบๆ ภายในร่างกายตอนนี้ยังคงไม่จางหายไป แสดงว่าผงกระดูกราชามดจอมพลังยังถูกย่อยไม่หมด
“ดูท่าทางแล้ว กินครั้งหนึ่งคงต้องใช้เวลาย่อยเป็นวัน ถึงเวลานั้นกว่าจะเลื่อนขั้นร่างกายเป็นระดับสามได้คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”
เฉินวั่งผิงไม่ได้ร้อนใจ เขารู้ดีว่าความเร็วในการพัฒนาสมรรถภาพทางกายของตัวเองนั้นถือว่ารวดเร็วมากแล้ว
เพียงแต่พลังงานอีโวลกลับตามไม่ทัน
อีกทั้งเขายังมีความกังวลอยู่บ้าง ตอนนี้ความเสียหายหลักๆ ของเขาต้องพึ่งพาอาวุธร้อน แต่พลังธาตุสายฟ้ากลับยังไม่สามารถผสานเข้ากับอาวุธเหล่านี้ได้ ยังไม่บรรลุผลแบบหนึ่งบวกหนึ่งมากกว่าสอง คงต้องหาทางแก้ไขสักหน่อย
“เรื่องนี้ไว้ขากลับค่อยไปถามคุณถังก็แล้วกัน เธอน่าจะใช้งานพลังอีโวลได้คล่องแคล่ว น่าจะมีทางแก้ไขนะ”
ไม่นานนัก ทั้งคนทั้งนกก็มาถึงบริเวณแม่น้ำหย่งเจียง
เฉินวั่งผิงไม่ได้รีบร้อนร่อนลงไป เขากำชับเจียวเป่าว่า “เตียวเป่า จำไอ้หนุ่มหวังจื่อลาวจากสมาคมตกปลาเมื่อวานได้ไหม? สายตาแกดี ช่วยบินสำรวจหาลูกศิษย์ตัวน้อยที่ตามมันมาบนฟ้าหน่อย ถ้าหาเจอเราจะรักษาน้ำเลี้ยงปลาคาร์พราชาตัวน้อยได้ ต่อไปมันจะได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้แกได้ด้วย”