เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 เสริมเอ็นแกร่งกระดูก
เฉินวั่งผิงมองซากราชาอสรพิษแห่งแม่น้ำที่เผาไหม้จนมอดไหม้ไปแล้วในใจอดรู้สึกยกย่องไม่ได้
การปกป้องนั้นยากกว่าการทำลายล้าง
ราชาอสรพิษมอบความรับผิดชอบนี้ให้แก่เขาแล้ว เช่นนั้นเขาก็ต้องปกป้องเจ้าลูกปลาคาร์พราชาให้ดีด้วย
เขาก้มมองลูกปลาคาร์พราชาในขวดที่ยังคงหมดสติอยู่ ยกมือหยิบหยดน้ำจากแหล่งน้ำวิสุทธิ์ออกมาหยดลงไปหนึ่งหยด
ลูกปลาคาร์พราชาตัวนี้ดูท่าทางบาดเจ็บไม่เบา พักฟื้นบำรุงให้ดีเสียก่อนค่อยว่ากัน
ทันทีที่หยดน้ำจากแหล่งน้ำวิสุทธิ์สัมผัสกับก้นขวดก็ละลายกลายเป็นม่านน้ำบางๆ ห่อหุ้มร่างของลูกปลาคาร์พราชาเอาไว้
ลูกปลาคาร์พราชาที่สติเลือนรางเริ่มดูดซับพลังงานจากน้ำวิสุทธิ์ตามสัญชาตญาณเพื่อชดเชยส่วนที่สึกหรอ แสงสว่างบนตัวมันค่อยๆ สว่างเจิดจ้าขึ้น
เฉินวั่งผิงพึงพอใจแล้วพยักหน้า “น้ำจากแหล่งน้ำวิสุทธิ์นี่ดีจริงๆ ไว้ว่างๆ ต้องลองไปสืบดูเสียหน่อยแล้วว่าเจ้าวังจื่อลาวไปขโมยมาจากไหนกันแน่”
จากนั้น เฉินวั่งผิงก็หันไปตะโกนเรียกนกอินทรีทองคำ “เตียวเป่า คาบเจ้าปลาสเตอร์เจียนราชามานี่หน่อย รับปากเขาไว้แล้ว เราต้องจัดการกินมันให้ดีเสียหน่อย”