เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 54 เด็ดหัวกัวฉี่ข่าย!
รถบรรทุกโยกเยกโคลงเคลง ในที่สุดก็มาถึงเหมืองแร่เหล็กสีฟ้าหมายเลข 112
เฉินวั่งผิงเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ท่ามกลางหมู่เมฆ ร่างสีเทาเหล็กที่คุ้นเคยปรากฏและหายลับไปสลับกัน เขากดสายตามองเรดาร์ตรงหน้า จุดสีแดงของกัวฉี่ข่ายมีขนาดเท่าเมล็ดองุ่นเขียว เล็กกว่าของเจ้านกอินทรีทองคำอยู่หนึ่งรอบ
พอรถบรรทุกจอดสนิท กัวเก๋อก็รีบกระโดดลงจากรถอย่างร้อนรน ส่งเสียงตะโกลงลั่น "ลงรถๆ กฎเหล็กฉันไม่พูดซ้ำแล้ว รีบไสหัวเข้าไปข้างในซะ"
พวกคนงานไม่ได้โต้แย้งอะไร หยิบธูปขับวิญญาณของตัวเองมาจากลัง แล้วพากันถือพลั่วขุดแร่สะพายตะกร้าวิ่งโร่พุ่งตรงไปยังปากทางเข้าอย่างรีบร้อน
พวกเขารู้ดีว่าแร่ชั้นดีอยู่ข้างล่าง ยิ่งเข้าไปเร็วยิ่งได้เปรียบ
เพียงชั่วพริบตาแค่ไม่กี่วินาที คนงานส่วนใหญ่บนรถกับพวกสมุนที่ปลอมตัวเป็นคนงานก็มุดหายเข้าไปในอุโมงค์เหมืองกันหมดแล้ว
บนลานโล่งจึงเหลือคนงานอยู่เพียงไม่กี่คน
เฉินวั่งผิงจงใจรั้งท้าย เดินต้วมเตี้ยมช้าๆ