เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 ของรางวัล
"ไอ้ลูกเต่า! แกไปเรียนเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้มาจากไหนวะ!"
ทว่า หวังจิ้นกลับไม่ได้คำตอบใดๆ จากเฉินวั่งผิง นอกจากก้อนดินจำนวนหนึ่งที่ลอยละลิ่วพุ่งเข้ามา
หวังจิ้นชักหนามปลาออกจากมือด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว "หึ พลังงานหมดแล้วสินะ?"
"แค่ปาเศษดินจะฆ่าฉันได้เรอะ? ไอ้เด็กเวร แกเตรียมตัวตายได้เลย!"
หวังจิ้นกวาดตามองผนังอุโมงค์เหมือง ใช้ข้อศอกยันบริเวณที่ไม่มีหนามปลา เท้าทั้งสองข้างดีดสลับไปมา เตะก้อนดินกว่าสามสิบก้อนร่วงหล่นลงพื้นจนหมด
ในจังหวะนี้เอง เฉินวั่งผิงแกล้งทำเสียงสะท้านเครือตะโกนกลับไปว่า "ลุงหวัง ผมรู้ว่าเป็นลุง อย่าฆ่าผมเลย ที่เหมืองบ้านผมยังเหลือหินหัวถ่านหินอีกก้อนนึง กลับไปเดี๋ยวผมยกให้ลุงเลย!"
เมื่อได้ยินข่าวเรื่องหินหัวถ่านหิน หวังจิ้นถึงกับชะงักไปวูบหนึ่งโดยสัญชาตญาณ