กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ได้เวลาเปิบเนื้อ
หลังจากเดินกะโผลกกะเผละออกมาจากถนนหย่วนฟางได้หลายสิบเมตร เฉินวั่งผิงก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการแสดง
คนปกติที่ไหนจะเดินขาเป๋ได้เปลืองแรงขนาดนี้
เขาเหลือบมองเงาร่างหลายคนที่สะกดรอยตามมาตลอดทาง ก่อนจะเก็บเวชภัณฑ์เข้าที่อย่างไม่ใส่ใจแล้วพุ่งตัวเลี้ยวเข้าตรอกข้างทางทันที
กวาดสายตามมองรอบด้านจนมั่นใจว่าไม่มีใคร เฉินวั่งผิงก็ปีนกำแพงสลัดพวกโจรจิ๋วที่ตามตื๊อได้อย่างง่ายดาย
ขี้เกียจจะเสวนาด้วยจริงๆ
เอาเวลาไปนั่งเหลาขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่ที่บ้านไม่ดีกว่าหรือไง?
พอกระโดดข้ามกำแพงกลับมาถึงบ้าน เฉินวั่งผิงก็สำรวจบริเวณหน้าประตูก่อนเป็นอันดับแรกว่ามีร่องรอยการบุกรุกหรือไม่
เยี่ยม ไม่มีเลย
ดูท่าทางหวังจิ้นจะไว้วางใจกัวฉี่ข่ายมาก ถึงได้นอนรอรับรายงานอยู่เฉยๆ