กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 494 บทที่ 504 ยอมรับผิดเสียเถอะ
"หว่านหว่าน... เหลียงเจิ้งเป็นเด็กดีที่ซื่อสัตย์ มีน้ำใจ และพึ่งพาได้นะ!
ในวันข้างหน้า พ่อคงไม่อาจอยู่เคียงข้างลูกได้อีกแล้ว
ลูกน่ะ... อย่าได้เอะอะก็ร้องไห้งอแงเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ
ขืนถ้า... ให้พ่อมองลงมาจากบนสวรรค์แล้วเห็นเข้า ใจพ่อก็คงต้องเจ็บปวดไปด้วย..."
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็หอบหายใจอย่างยากลำบากไปสองสามครั้ง น้ำตาค่อยๆ ไหลรินผ่านหางตา
"พ่อ... เวลาของพ่อเหลือไม่มากแล้ว...
พ่ออยากจะไปพบแม่ของลูกพร้อมหน้ากันตอนนี้เลยจริงๆ!
แต่ว่า ลูกสาวสุดที่รักของพ่อ พ่อยังวางใจลูกไม่ลงจริงๆ..."