เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 474 เหลียงเจิ้งฟื้นความทรงจำ
ทุกคนรีบรุดไปยังสถานีตำรวจเพื่อยืนยันอัตลักษณ์ผู้เสียชีวิตโดยไม่หยุดพัก
ซูหงหยวนเพิ่งก้าวเข้าสู่สถานีตำรวจ ก็มองเห็นซูหว่านที่ยืนอยู่สุดปลายทางเดินด้วยสีหน้าเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวในทันที
ทันใดนั้น เขารีบก้าวเท้าเข้าไปหาไม่กี่ก้าว พลางเอ่ยเรียกชื่อเด็กสาวด้วยความวิตกกังวลเต็มใบหน้า
"หว่านหว่าน ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ต้องกลัวนะ พ่อมาแล้ว!"
ซูหว่านมองดูพ่อที่ผมขาวโพลนกำลังจ้องมองเธอด้วยความรักความเมตตาเปี่ยมล้น
ในยามนี้ เธอไม่มีทางเอาพ่อที่ตามใจและรักใคร่ทะนุถนอมเธอมาตั้งแต่เด็กคนนี้ ไปเปรียบเทียบกับราชายาเสพติดไร้มนุษยธรรมในปากของหลินซีซีได้ลงคอจริงๆ
ทว่า คำกล่าวหาที่หลินซีซีมีต่อตระกูลซู
ทุกถ้อยคำเหล่านั้นกลับเปรียบเสมือนมีดกรีด ที่สลักรอยแผลลึกเอาไว้ในใจของซูหว่าน
ดูเหมือนซูหว่านจะไม่อาจโผเข้าสู่อ้อมอกของพ่อเพื่อออดอ้อนเหมือนดั่งกาลก่อนได้อีกต่อไปแล้ว