กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 442 บทที่ 452 ฉันเป็นพยานผู้เห็นเหตุการณ์จริงๆ
จากนั้น เสียงด่าทออันคุ้นหูและบาดแก้วหูก็ดังขึ้นข้างหูฉัน
“หลี่เยี่ยนเยี่ยน! กลางดึกป่านนี้แกเป็นอะไรขึ้นมาอีก!
ฉันแค่สั่งให้แกตั้งใจทำการบ้านไม่ใช่รึไง!
ทำไม รู้สึกว่าตัวเองน้อยเนื้อต่ำใจ หรือคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วฮะ
ถึงได้กล้าแอบหนีออกจากบ้านตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำอยู่เนี่ย
นี่คิดจะมาเล่นบทหนีออกจากบ้านประชดฉันงั้นเหรอ
เด็กคนนี้ถ้าแกแน่จริง ก็ไปแล้วไม่ต้องกลับมาเลยนะ!