กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 313 ฉันสำนึกผิดแล้ว ช่วยพาฉันออกไปที
เด็กสาวผุดรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
"ถ้าพวกเขาทำได้อย่างคุณจริงๆ ปล่อยให้ฉันไปดิ้นรนผจญยถากรรมเองได้ก็คงดี
แต่น่าเสียดาย ที่พวกเขาดันเลือกวิธีทรมานที่ทำให้ฉันต้องอยู่มิสู้ตาย"
"ทรมานเธอเนี่ยนะ? พ่อแม่เธอตามใจประคบประหงมเธอขนาดนี้ พวกเขาจะไปตัดใจทรมานเธอลงได้ยังไงกัน" เหลียงเจิ้งถามไล่เลียงขึ้นมา
"นี่คุณคงยังไม่รู้อะไรล่ะสิ วิธีที่พวกเขาใช้ทรมานฉันน่ะมันมีสารพัด
วันนั้น ฉันเพิ่งเดินออกมาจากร้านเน็ตกับเพื่อนก๊วนเดียวกันสองสามคน
ระหว่างทางที่ฉันกำลังจะกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำหลายคนพุ่งพรวดออกมาจากรถตู้ข้างทาง
ในมือพวกเขาถือกระสอบป่าน ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เอามาคลุมหัวฉัน แล้วใช้กำลังกดตัวฉันลากขึ้นรถไป
ตอนนั้น ฉันตกใจกลัวจนแทบเสียสติจริงๆ!