0311 บทที่ 311 มีคนรับสารภาพแล้วไม่ใช่เหรอ

บทที่ 311 มีคนรับสารภาพแล้วไม่ใช่เหรอ

เหลียงเจิ้งฟังชายตรงหน้าเล่าต่อด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยเต็มเปี่ยม

"แต่พอถึงวันเกิดเหตุ ผมก็ยังคงลงไปรออยู่ใต้ตึกเหมือนเดิมแต่เช้าตรู่

รอให้ภรรยาหย่อนกระดาษโน้ตลงมาจากหน้าต่างเพื่อส่งข่าวบอกว่าปลอดภัยดี

เพราะนี่เป็นวันสุดท้ายของการอดอาหารบำเพ็ญพรต

ยามที่ดวงตะวันแรกแย้มตรงขอบฟ้าในรุ่งอรุณ ก็คือเวลาที่พิธีกรรมสิ้นสุดลง

ลูกสาวของผมไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว

รีบพุ่งเข้าไปในห้องที่มัดภรรยาของผมเอาไว้

ถึงได้พบว่าเธอรวยรินจวนเจียนจะหมดลม เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว

เธอรีบโทรเรียกรถพยาบาลฉุกเฉินเบอร์ 120 ทันที