0216 บทที่ 216 ความน้อยเนื้อต่ำใจในวัยเด็ก

บทที่ 216 ความน้อยเนื้อต่ำใจในวัยเด็ก

คำพูดหยอกล้อพลอดยอพวกนั้นระหว่างพ่อกับผู้หญิงคนนั้น ทุกประโยคล้วนทิ่มแทงลึกเข้าไปในใจผมราวกับคมมีด

ผมจะจดจำใบหน้าน่ารังเกียจของพวกเขาสองคนในตอนนั้นไปจนวันตาย

เหมือนกับที่ผมไม่มีวันลืมแผ่นหลังอันซูบผอมทรุดโทรมและดวงตาหม่นแสงไร้ประกายของแม่ หลังจากถูกโรคร้ายรุมเร้า

เดิมทีผมคิดว่าหลังผ่านการรักษาพวกนั้นแล้ว แม่จะสามารถกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ได้เหมือนเดิม

แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากผ่านการผ่าตัดใหญ่และการทำคีโม ร่างกายของแม่กลับอ่อนแอลงทุกวันๆ

ในช่วงเวลานี้ พ่อควรจะคอยอยู่เคียงข้างเพื่อให้กำลังใจและดูแลแม่ แต่ผู้ชายใจดำพรรค์นั้นกลับเข้าบ้านน้อยลงเรื่อยๆ