กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 176 ต่างคนต่างยืนกราน
"คนแก่อย่างฉันมาจากบ้านนอก จะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าปลามันมีพิษ"
"ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงประกาศจากโทรโข่งของคณะกรรมการชุมชนตรงทางเข้า มีหรือฉันจะรู้"
"พ่อหนุ่มในครัวของร้านอาหารนั่น พอรู้ว่าทำปลาหายก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก"
"คงเพราะรู้เหมือนกันว่าปลาตัวนี้มีพิษ กลัวว่าชาวบ้านแถวนั้นจะเก็บไปกินเข้า"
"คนดูแลร้านอาหารก็เลยรีบโร่ไปหาคณะกรรมการชุมชนของหมู่บ้านเรา"
"อยากให้คนของคณะกรรมการช่วยกันหาเบาะแสของถุงปลาที่หายไป"
"แต่ดันโชคร้ายที่หน้าร้านอาหารกับบนถนนไม่มีกล้องวงจรปิดเลยสักตัว"
"ดังนั้นถึงพวกเขาจะร้อนใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางสืบหาได้เลย"
"สุดท้ายก็เลยใช้วิธีโบราณที่สุด ถือโทรโข่งเดินประกาศไปรอบหมู่บ้าน"