กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 153 ชิงเป็นฝ่ายคุมเกม
พอได้ยินเสียงออดอ้อนอ่อนหวานของเธอ ผมก็ยิ่งลุ่มหลงจนหัวปักหัวปำ
ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเลย
คงเป็นเพราะสายตาอันเร่าร้อนของผมที่จ้องเขม็งจนเธอรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
พี่สาวจึงใช้นิ้วปัดปอยผมยาวที่สยายคลอเคลียบนบ่า พลางก้มหน้าลงด้วยความเอียงอายจนแก้มแดงระเรื่อ
พอเห็นท่าทางเหนียมอายแบบนั้นของเธอ ผมก็พลันได้สติว่าตัวเองคงจะเสียมารยาทไปหน่อยแล้ว
ผมรีบชี้ไปทางห้องครัวอย่างเก้อเขิน
'คุณช่วยเริ่มทำความสะอาดจากตรงนี้ก่อนแล้วกันครับ!
ผู้ชายตัวคนเดียวอยู่บ้านแบบผม ห้องหับก็คงจะรกไปบ้างเป็นธรรมดา
คุณอย่าเพิ่งหัวเราะเยาะกันนะครับ!'