กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 95 ไม่ใช่อุบัติเหตุ
เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นกะทันหันนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงข้างหู จนเหงื่อเย็นผุดท่วมตัวผมในพริบตา
ยังไม่ทันที่เด็กสาวตรงหน้าจะได้สติ ผมก็พุ่งพรวดออกไปราวกับเสือร้ายตะครุบเหยื่อ
ยกปืนขึ้นมาข่มขู่ด้วยมุกเดิมอย่างเหี้ยมเกรียม
"ห้ามส่งเสียง ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงแกทิ้งซะ!"
เมื่อเผชิญกับการข่มขู่ของผม เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวตกใจกลัวอย่างหนัก ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายเพื่อบอกว่าจะไม่ส่งเสียง
จากนั้น เธอก็คุกเข่าทรุดฮวบลงกับพื้นดังตุบ
พลางโขกศีรษะให้ผมไม่หยุดและอ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น
"พี่ชาย หนูจะไม่ส่งเสียงเด็ดขาด แล้วหนูก็ไม่รู้จักพี่เลยสักนิด!
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้ หนูจะเก็บเป็นความลับ จะทำเหมือนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ได้โปรดอย่าฆ่าหนูเลยนะคะ..."