0091 บทที่ 91 เสียดสีถากถาง

บทที่ 91 เสียดสีถากถาง

เมื่อเห็นแม่หนูน้อยผู้น่าสงสารตรงหน้าถูกหลิวฟางผู้เป็นหัวหน้างานปฏิบัติใส่อย่างเลวร้ายถึงเพียงนี้

ความโกรธในใจของผมก็ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป จึงก้าวตรงเข้าไปประจันหน้ากับหลิวฟางแล้วจ้องตาเขม็งพลางเค้นถามเธอ

"ได้สิ! ถ้างั้นเธอก็อธิบายให้ผมฟังชัดๆ หน่อยว่า ในเมืองปักกิ่งอันโอ่อ่าแห่งนี้ ผู้หญิงแบบไหนกันแน่ถึงจะมีสิทธิ์ถูกเรียกว่า 'คุณนาย'?"

เมื่อเผชิญกับการเค้นถามของผม หลิวฟางก็แสดงท่าทางดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด ถึงขั้นขี้เกียจจะเหลือบมองผมสักแวบ ทำเหมือนผมไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

ทว่าเธอกลับไม่ได้ยอมรามือแต่เพียงเท่านี้ หากแต่จู่ๆ ก็ขึ้นเสียงให้ดังขึ้น

คล้ายกับต้องการจะระบายโทสะทั้งหมดที่สะสมมาเมื่อครู่ ใส่แม่หนูพนักงานบริการที่ไม่มีทางสู้ตรงหน้านี้