0238

⬢⬢⬢

ตอนที่ 238 น่าสะพรึงกลัวปานนี้

เวลาล่วงเลยผ่านไประยะหนึ่ง

ใบหน้านี้ น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามที่คำสาปเพิ่งกำเริบขึ้นมาแต่แรกเสียอีก

รอยแผลเป็น ฝีหนอง ตุ่มเนื้อปูดโปน……

สรรพสิ่งสารพัดรูปแบบ อัดแน่นซ้อนทับอยู่บนใบหน้าเดียว ราวกับสภาพพังยับเยินอย่างถึงที่สุด

ชวนให้ผู้คนมิอาจทนมองตรง ๆ ได้

คนผู้หนึ่ง……

ไฉนจึงอัปลักษณ์ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

นี่เป็นคำถามที่ทุกคนซึ่งได้ยลใบหน้านี้ ล้วนต้องบังเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ