0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 ยกยอปอปั้นกันเอง

ถ้อยคำเหล่านี้ กล่าวออกมาได้อย่างจริงใจและซาบซึ้งยิ่งนัก

ทว่าผู้คุมหางเสือแห่งหอหมื่นสังหาร กลับแทบจะอาเจียนออกมาอยู่รอมร่อ

อย่าว่าแต่หลี่อี้จะเป็นดั่งที่ตนกล่าวหรือไม่ เพียงแค่ตัวเขาเอง ก็หาใช่คนดีมีคุณธรรมอันใดไม่

การเข่นฆ่าคนสำหรับเขาแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาสามัญดั่งการกินข้าวและดื่มน้ำ

จะมีผู้ใดรู้สึกละอายใจต่ออาหาร เพียงเพราะตนต้องกินข้าวเล่า?

ในยุทธภพนี้ ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ากระบี่ปลิดชีพแห่งหอหมื่นสังหาร มีนิสัยเย็นชาไร้ปรานี ไม่เคยลงมืออ่อนข้อ

แม้เขาจะซ่อนตัวอยู่ในเมืองจิงตูมานานหลายปี มิได้โลดแล่นในยุทธภพแล้วก็ตาม

ทว่าเพียงเอ่ยถึงนามของเขา มีผู้ใดบ้างไม่ขวัญผวาจนตับม้ามสะท้าน