0050

⬢⬢⬢

ตอนที่ 50 พายุฝนกำลังก่อตัว

ภายในจวนตระกูลหู ยังคงเงียบเหงาวังเวงเช่นวันวาน

ยามที่ใต้เท้าผู้ว่าการจวิ้นท่านนี้ยังมีชีวิตอยู่ ได้ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยเพื่อจวิ้นฝูเฟิงไปครึ่งค่อนชีวิต ทว่ายามสิ้นลม กลับไร้ซึ่งผู้ใดมาแสดงความอาลัยแม้แต่คนเดียว ช่างชวนให้หัวใจเย็นเยียบอย่างแท้จริง

หูหว่านเอ๋อร์คุกเข่าอยู่ภายในโถงพิธีศพ ทั้งโศกเศร้าทั้งเดือดดาล

หากจะกล่าวว่า ในคราแรกที่มีข่าวลือภายนอกว่าท่านพ่อสิ้นชีพ แล้วไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมเยียนปลอบประโลมที่จวนตระกูลหู ยังพอแก้ต่างได้ว่าผู้อื่นก็ไม่อยากเชื่อว่าท่านพ่อจะด่วนจากไป

ทว่ายามนี้ ร่างไร้วิญญาณของท่านพ่อได้กลับคืนสู่จวนตระกูลหูแล้ว ทว่าก็ยังคงไร้ซึ่งผู้ใดมาแสดงความอาลัยอยู่ดี

ในเพลานี้ นางจึงได้เชื่อมั่นในที่สุดว่า โลกใบนี้ช่างมืดมนและเย็นชาถึงเพียงนี้

ถึงขั้นที่นางอดสงสัยมิได้ว่า การที่ท่านพ่อทุ่มเทแรงกายหยาดเหงื่อหยดเลือดเพื่อจวิ้นฝูเฟิงถึงเพียงนั้น มันคุ้มค่าจริงหรือ?

บรรดาผู้คนที่เคยได้รับพระคุณของท่านพ่อ บัดนี้กลับเย็นชาถึงเพียงนี้