0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 เสี่ยวหนานหนาน

“น่าสะพรึงกลัว น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”

ตาเฒ่าหยางซวนเซวิ่งตามขบวนของหลี่อี้มาจนทัน

ยามนี้เสื้อผ้าบนกายของเขาขาดรุ่งริ่ง เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เขาก็ถูกคลื่นลมปราณซัดกระหน่ำอย่างรุนแรงเช่นกัน

หลี่อี้เห็นตาเฒ่าหยางมิได้หนีเตลิดไปตามลำพัง ก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

“เฒ่าหยาง เจ้าไปถ่ายปัสสาวะกองนี้นานแท้เทียว” หลี่อี้เอ่ยกระเซ้า

“เฮ้อ ใต้เท้า พูดไปมิกลัวท่านจะหัวเราะเยาะ”

บนใบหน้าของตาเฒ่าหยางปรากฏร่องรอยแห่งความหวาดผวาย้อนหลัง

“ผู้เฒ่าเช่นข้าหาที่ทางได้ พอควักของลับออกมาเตรียมจะปลดทุกข์ให้สบายตัว แม่เจ้าโว้ย จู่ ๆ คลื่นปราณระลอกหนึ่งก็ซัดข้าจนกลิ้งหลุน ๆ ไปกับพื้น เคราะห์ดีที่บนพื้นมีเศษหญ้ารองรับไว้ มิเช่นนั้นภายหน้าข้ากลับเมืองจิงตู จะไปเข้าออกหอนางโลมอี๋หงเจ็ดเข้าเจ็ดออกได้อย่างไรกันเล่า”