เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 17 ดอกแมกโนเลียสีขาว
“ฉันอ่อนแอขนาดนี้ แถมยังไม่มีความสามารถป้องกันตัวเองด้วย นายไม่กลัวว่าฉันจะกลายเป็นตัวถ่วงเหรอ?”
เหยียนอวี้ชีมองลู่อวี้เจ๋อด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฉันจะไม่ยอมให้นายตกอยู่ในอันตราย”
ลู่อวี้เจ๋อมองตอบด้วยแววตาหนักแน่น น้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
เหยียนอวี้ชีได้ยินดังนั้นก็เบือนสายตาหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนนึกถึงคำเตือนของฉีเผยอี้ขึ้นมา แล้วเผลอพูดออกไปว่า
“เกรงว่าต่อให้เป็นนายก็คงรับประกันไม่ได้หรอก เพราะนายไม่มีทางอยู่ข้างฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว”
ความจริงเขาไม่ได้ต้องการให้ลู่อวี้เจ๋อปกป้อง เพราะเขามีความสามารถในการป้องกันตัวเองอยู่แล้ว เพียงแต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ไกด์ระดับ B เอาไว้ บางคำพูดก็ยังจำเป็นต้องพูดออกไป
เมื่อนึกถึงบรรยากาศในห้องประชุมเมื่อครู่ เหยียนอวี้ชีก็อดปวดหัวไม่ได้ แม้แต่เพื่อนร่วมงานที่ปกติมักทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นและไม่ชอบนินทาคนอื่น ยังเริ่มพูดถึงเขาลับหลัง เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้ทุกคนมากเพียงใด