เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 15 ลูกเสือขาวตัวน้อย
“ฉันอ่อนแอขนาดนี้ แถมยังไม่มีความสามารถป้องกันตัวเองด้วย นายไม่กลัวว่าฉันจะกลายเป็นตัวถ่วงเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำถามของลู่อวี้เจ๋อ เหยียนอวี้ชีก็มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฉันจะไม่ยอมให้นายตกอยู่ในอันตราย”
ลู่อวี้เจ๋อมองตอบเขาอย่างจริงจังเช่นกัน น้ำเสียงหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เหยียนอวี้ชีก็เบือนสายตาหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนนึกถึงคำเตือนของฉีเผยอี้ขึ้นมา แล้วเผลอโพล่งออกไปว่า
“เกรงว่าต่อให้เป็นนายก็คงรับประกันไม่ได้หรอก เพราะถึงยังไงนายก็ไม่มีทางอยู่ข้างฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว”
ความจริงเขาไม่ได้ต้องการให้ลู่อวี้เจ๋อปกป้องเลยสักนิด เพราะเขามีความสามารถในการป้องกันตัวเองอยู่แล้ว
เพียงแต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ไกด์ระดับ B เอาไว้ บางคำพูดก็ยังจำเป็นต้องพูดออกไป
ว่าแต่บรรยากาศในห้องประชุมเมื่อครู่ เขาก็เห็นกับตาแล้วเหมือนกัน แม้แต่เพื่อนร่วมงานที่ปกติมักทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นและไม่ชอบนินทาคนอื่น ยังเริ่มพูดถึงเขาลับหลัง เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้ทุกคนมากเพียงใด