เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 12 ขอเพียงให้ลูกเป็นคนธรรมดา
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่อวี้เจ๋อ เหยียนอวี้ชีก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ความคิดสารพัดจะหลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว
ลู่อวี้เจ๋อพูดจริงเหรอ?
ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีท่าทีเหมือนกำลังล้อเล่นเลยสักนิด
ถ้าอย่างนั้น หมอนี่ก็อยากให้เขาเป็นไกด์ประจำตัวจริง ๆ น่ะสิ?
แต่ทำไมจู่ ๆ ถึงเสนอเรื่องนี้ขึ้นมากันล่ะ? หรือว่าได้ยินอะไรบางอย่างจากข้างนอก?
ว่าแต่... หมอนี่โผล่มาได้จังหวะเหมาะเจาะเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
ช่างเถอะ ไม่ว่าลู่อวี้เจ๋อจะมีจุดประสงค์อะไรก็ตาม ตอนนี้เขายังไม่คิดจะเป็นไกด์ประจำตัวให้ใครทั้งนั้น
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เหยียนอวี้ชีก็กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ไม่ทันได้พูดอะไร เสียงเกรี้ยวกราดของชายวัยกลางคนก็ดังลอดเข้ามาในห้องชี้นำพลังจิตผ่านรูขนาดใหญ่กว่าสามเมตรบนผนังเสียก่อน
“ไอ้เด็กเหลือขอตัวไหนมันกล้ามาตีกันตรงนี้! ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ห้ามทะเลาะวิวาท! ถ้าฉันรู้ว่าเป็นใครละก็ จะถลกหนังมันออกมาให้ดู!”