กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม่ของหลินหลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องไห้
หลังจากตื่นขึ้นมานางไม่ได้ร้องโวยวาย แต่กลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ นางบอกให้กู้ซางและเฉินอวิ๋นไม่ต้องคอยปรนนิบัติดูแล
หลังจากส่งแม่ของหลินหลินกลับบ้าน นางกล่าวว่า “ข้าต้องมีชีวิตอยู่ ข้าต้องทวงความยุติธรรมคืนให้หลินหลิน ข้าต้องเห็นคนพวกนั้นได้รับโทษทัณฑ์ที่สมควรได้รับ”
“พวกเจ้าสองคนไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดีแทนส่วนของหลินหลินด้วย”
กู้ซางพยักหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายในใจ พร้อมกับทิ้งเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ให้แม่ของหลินหลิน
ปิดประตูห้อง
กู้ซางและเฉินอวิ๋นมองดูที่หน้าประตูและตามทางเดินซึ่งเต็มไปด้วยตัวอักษรที่เขียนด้วยสีทาบ้าน เฉินอวิ๋นไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกครั้ง มันไหลพรั่งพรูออกมา