กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันที่จริงกู้ซางไม่ได้กลัวมากนัก
เพราะความกลัวและการอ้อนวอนขอชีวิตไม่เกิดประโยชน์ นางจะหวาดกลัวไม่ได้ ได้แต่สงบสติ และได้แต่พึ่งพาตนเองเพื่อพลิกสถานการณ์
แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำให้กำลังใจและห่วงใยเหล่านี้ กู้ซางก็ยังอดสะเทือนใจไม่ได้
แม้แต่ขุนนางในโถงใหญ่ ในยามนี้ก็ยังเป็นห่วงกู้ซางและภาวนาให้นาง
“กู้ซาง ภาพนอกเปลี่ยนไปแล้ว แม้แต่ตึก 3-4 ชั้นก็มองไม่เห็นแล้ว”
เมื่อเสียงองค์หญิงใหญ่ดังขึ้น กู้ซางรู้สึกได้ชัดเจนว่ารถสั่นสะเทือนเล็กน้อย คงลงจากทางด่วนมาแล้ว มาถึงชนบทที่ไม่รู้จักชื่อ
“กู้ซาง ฝั่งเจ้าคงเป็นยามเซินแล้ว”
“กู้ซาง พวกเจ้ากำลังมุ่งขึ้นภูเขา”
“ข้างหน้ามีทางแยกสามสาย เลือกเส้นซ้ายสุดเส้นนี้...”