เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันถัดมา
กรมโยธากับขุนนางฝ่ายบู๊เดินทางมาถึงดินแดนหลิ่งหนานพร้อมกัน ขบวนคนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าตรงมายังหน้าประตูเมืองอย่างเอิกเกริกเกรียงไกร
ส่วนโจวชีเฉินที่รออยู่ ณ ประตูเมืองนานแล้วก็นั่งอยู่บนหลังม้า ครั้นเห็นผู้มาเยือน ยังมิทันรอให้อีกฝ่ายชักดาบออกมา เขาก็เอ่ยปากทักทายอย่างมีมารยาท “แม่ทัพฉิน ขุนนางทุกท่าน”
“องค์หญิงใหญ่ได้ตระเตรียมสุราดีอาหารเลิศรสไว้รอทุกท่านที่ภัตตาคารแล้ว เชิญท่านทั้งสองขอรับ”
ขุนนางฝ่ายบู๊กับกรมโยธาสบตากัน ชั่วขณะนั้นถึงกับมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากันต่อไปอย่างไรดี
โจวชีเฉินผู้นี้เล่นลูกไม้อะไรกัน
ไม่ตีไม่ด่า ทั้งยังไม่ข่มขวัญ หากแต่เปิดประตูเมืองต้อนรับเพื่อเชิญพวกเขาไปกินข้าวเสียอย่างนั้น พวกเขาจึงยากที่จะใช้วาจาเย็นชาบีบคั้นได้ลงคอ!
ช่างเถิด