กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สี่ปีเชียวหรือ ภายหน้าเจ้าต้องปฏิบัติต่อคนรักให้ดีขึ้นหน่อยแล้วล่ะ วัยเยาว์ของนางล้วนหมดสิ้นไปกับการเฝ้ารอคอย เจ้าจะถือว่าคบหากันเองแล้วไม่มอบสิ่งใดให้เลยไม่ได้เชียวนะ ถึงเวลาแต่งงาน สิ่งใดที่ควรมีก็อย่าได้ตระหนี่ขาดตกบกพร่องต่อนางเป็นอันขาด”
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว! คนรักของข้าน่ะดีเลิศจนจุดโคมตามหาก็ยังไม่พบ ข้าไม่ตามใจนางแล้วจะไปตามใจผู้ใด มา ข้าจะให้เจ้าดูภาพถ่าย งดงามใช่หรือไม่”
“เฮ้อ ข้าเองพรุ่งนี้ก็ปลดประจำการแล้ว เสียดายที่ข้าไม่มีคนรัก อย่าว่าแต่คนรักเลย แม้แต่อาหารก็แทบไม่มีกับข้าวเมนูใหม่ ๆ ทุกวันมีแต่อาหารพวกนี้ สู้ของพวกทหารเรือไม่ได้เลยสักนิด!”
“เป็นทหารเรือเกณฑ์มาตรฐานสูงนี่นา หากไม่ใช่เพราะข้าไม่ผ่านเกณฑ์ ข้าเองก็อยากเป็นทหารเรือเหมือนกัน”