เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยฉางอิ๋งจ้องมองกู้ซางที่พาตัวกู้ฉิงมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ภาพในการถ่ายทอดสดเปลี่ยนไปไม่หยุดหย่อน ทว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของกู้ซางตลอดเวลา
กู้ซางมั่นใจในตัวเองมากเกินไปแล้ว!
นางมิใช่หมอหลวงเสียหน่อย เหตุใดถึงกล้าพูดอย่างมั่นใจเช่นนั้นว่าจะรักษามันไว้ได้?
หากอยู่ในยุคโบราณ ขาที่หักได้แต่นั่งรอให้มันเน่าเสียแล้วต้องทำการตัดแขนขา ไม่ก็ติดเชื้อจนถึงแก่ความตาย
ในสถานที่ของกู้ซางนั่น มีวิธีรักษาอย่างนั้นหรือ?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลมหายใจของเผยฉางอิ๋งก็พลันติดขัดและถี่เร็วขึ้น
หากมีวิธีรักษาขาให้หายดีได้จริง รุ่นเยาว์ชายแดนของข้าจะลดการสูญเสียไปได้มากเพียงใดกัน!
“เหนียงเหนียงทรงนิ่งสงบเกินไปแล้ว คุณหนูผู้นี้คงแย่แล้ว เลือดไหลออกมามากถึงเพียงนั้น ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคงทำได้เพียงรักษาชีวิตเอาไว้”