0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 ช่างบังเอิญจริง ๆ

“แก!”

ปรมาจารย์หม่ารู้สึกอัปยศอดสูเป็นล้นพ้น จ้องมองเฉินอวี่ด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อเขาเห็นสายตาเย็นชาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารของเฉินอวี่ กลับตกใจกลัวจนตัวสั่นสะท้าน

สายตาเวลาที่เฉินอวี่เอาจริงขึ้นมา แม้แต่คนหน้าหนาใจด้านอย่างหวงเจิ้นเฉียงยังต้องหวาดกลัว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงปรมาจารย์หม่าเลย

เมื่อหนานหลานจื่อเยวี่ยนเห็นภาพนี้ ดวงตางามก็อดไม่ได้ที่จะเบิกกว้าง เธอคิดไม่ตกเลยจริง ๆ ว่าเฉินอวี่ทำให้คนงานหนุ่มคนนี้กลับมาเป็นปกติได้อย่างไรกันแน่

ฉีเวยไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเขาไม่มีฝีมือที่แท้จริงแม้แต่น้อย เป็นแค่คนไร้ประโยชน์โดยแท้?

ทว่า คนไร้ประโยชน์จะจัดการเรื่องที่แม้แต่ปรมาจารย์หม่ายังทำไม่ได้ได้อย่างไร?

“ปรมาจารย์หม่า แพ้พนันก็ต้องยอมรับ”