0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 107 ก็แค่โชคดีเท่านั้น

ไม่นานนัก เฉินอวี่ก็เดินตามถังจื้อเฉิงเข้าไปในอาคารพักชั่วคราวหลังหนึ่ง

ขณะนี้มีคนงานหนุ่มคนหนึ่งกำลังส่งเสียงกรีดร้องเอะอะโวยวายอยู่ข้างใน เดี๋ยวก็คว้าหมวกนิรภัยขึ้นมาเหวี่ยงไปมา เดี๋ยวก็มุดเข้าไปตัวสั่นงันงกอยู่ใต้โต๊ะ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

ภายในห้องยังมีชายอีกหลายคนคอยระวังตัวอย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองหรือวิ่งเตลิดออกไปข้างนอก

นอกจากชายหนุ่มผิวขาวหมดจด สวมชุดสูทรองเท้าหนังและใส่แว่นตาที่ยังดูสุขุมเยือกเย็นอยู่ได้แล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้ากระสับกระส่ายและวิตกกังวลกันถ้วนหน้า

“อย่า อย่าเข้ามานะ อย่ามาทำร้ายฉัน ฉันไม่กลัวแกหรอก แกอย่าเข้ามา...”

คนงานหนุ่มเดี๋ยวก็ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เดี๋ยวก็อ้อนวอนเสียงแผ่ว พูดเร็วรัวและลิ้นรัวไม่เป็นคำ ทุกคนต้องเงี่ยหูฟังอย่างยากลำบากถึงจะพอจับใจความได้ว่าเขากำลังพูดอะไร

“พวกเราไม่เข้าไป นายไม่ต้องกลัว”