0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 ช่างละโมบเหลือเกิน

เฉินอวี่พบว่าที่ส่วนปลายของเข็มเงินทุกเล่ม ล้วนสลักสัญลักษณ์เล็ก ๆ เอาไว้หนึ่งอัน

เขาหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วเพ่งพินิจดูอย่างละเอียด

สัญลักษณ์นั้นคือต้นหญ้าหางสุนัขต้นเล็ก ๆ มีขนาดเพียงสามถึงสี่มิลลิเมตรเท่านั้น หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากที่จะมองเห็น

ลายเส้นทุกเส้นที่สลักล้วนประณีตบรรจงอย่างยิ่ง ทำให้ต้นหญ้าเล็ก ๆ ต้นนี้ปรากฏรายละเอียดชัดเจนทุกสัดส่วน

และท่ามกลางลายเส้นเหล่านี้ ยังซ่อนตัวอักษร “เจ็ด” ไว้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก

เฉินอวี่รู้ว่านี่คือตราประจำวิชาของศิษย์พี่หญิงเจ็ด จึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

“อาจารย์ ท่านชอบมากใช่ไหม?” ซ่งโฮ่วเต๋อเห็นดังนั้น จึงเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

“ชอบมากแน่นอน” เฉินอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น