0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 เลอะเลือนถึงที่สุด

ตอนนี้หยางอวิ๋นซานไม่มีเรี่ยวแรงจะไปเถียงกับเธอ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ยาเม็ดที่เสี่ยวเฉินเอามาให้อยู่ไหน เอามาให้ฉันที ไม่แน่ว่ากินเข้าไปแล้วอาจจะดีขึ้นก็ได้”

“เลอะเลือนสิ้นดีจริง ๆ!”

หลี่อวี้หลานได้ยินคำนี้ก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟทันที “คุณจะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง นั่นมันก็แค่ยาหนิวหวงเท่านั้น! คุณโดนเขากรอกยาน้ำสะกดจิตอะไรเข้าไปกันแน่”

หยางหว่านหว่านเองก็แค่นเสียงฮึดฮัดพลางพูดว่า “นั่นสิ พ่อจะไปชอบไอ้บ้านนอกนั่นอะไรขนาดนั้น”

หยางอวิ๋นซานขมวดคิ้วพูดว่า “ของที่เขาเอามาต้องเป็นของดีแน่ ๆ...”

“ตาแก่เลอะเลือน!” หลี่อวี้หลานยิ่งโมโหหนักขึ้น ด้วยความโมโหจึงไปรื้อหาขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กนั่น แล้วทุ่มลงบนพื้นอย่างแรงเสียงดังเพล้ง