กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ป้ายทองประมุข
“รับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงหรือ?”
เย่สุยเฟิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือ มองหลานชายท่าทางสุภาพเรียบร้อยตรงหน้าด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
“ไม่... ไม่ใช่แค่รับมาเลี้ยงขอรับ” เย่เชียนดูเกร็งอยู่ไม่น้อย เขาพูดว่า “ข้าอยากฝึกพวกเขาให้เป็นกำลังของตระกูลในวันข้างหน้าขอรับ”
เย่สุยเฟิงลูบคาง หลานชายคนนี้น่าสนใจทีเดียว คิดตรงกับเขาโดยไม่ได้นัดหมายเสียด้วย
“อืม ได้สิ” เย่สุยเฟิงบอก
เย่เชียนชะงักไปทันที เขาเบิกตากว้างแล้วถามว่า “ท่านลุง ท่าน... ท่านตกลงแล้วหรือขอรับ?”
เย่สุยเฟิงพูดพลางยิ้ม “ใช่สิ ทำไมจะไม่ตกลงล่ะ นี่เป็นเรื่องดีนี่นา”