เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 ใจผู้คนหวั่นไหว
เช้าตรู่วันนั้น สตรีหลายคนถือถังน้ำเดินไปยังสระน้ำตามอุโมงค์เหมืองเช่นเคย ทว่าก่อนจะถึงปากอุโมงค์ พวกนางกลับมองเห็นประกายเย็นเยียบที่วูบไหวอยู่ไกล ๆ ด้านนอก และได้ยินเสียงตะโกนประกาศลอยมา
“ผู้ยอมจำนนจะไม่ถูกสังหาร เราจะประหารเพียงหัวหน้าผู้ก่อเหตุ วางอาวุธยอมจำนนเสีย เรื่องที่ผ่านมาแล้วจะไม่เอาความ—”
สตรีที่เดินอยู่หน้าสุดพลันคลายมือ สีหน้าซีดเผือด “ทหาร… ทหารหลวง! เป็นทหารหลวง!”
ถังไม้กลิ้งหลุน ๆ ลงไปตามเนินลาด กระแทกก้อนหินจนแตกเป็นสองซีก นางไม่สนใจจะเก็บ รีบคว้าแขนเสื้อของสหายแล้ววิ่งกลับไปทันที
สตรีอีกคนมีปฏิกิริยาช้ากว่านางเล็กน้อย จึงวิ่งเซถลาไล่ตามอยู่ด้านหลัง แม้แต่รองเท้าข้างหนึ่งก็ยังหลุดหายไป
ทั้งสองวิ่งโซเซขึ้นไปโดยไม่กล้าหยุดแม้เพียงชั่วเค่อ จนเมื่อเห็นประตูรั้วของค่าย สีหน้าของพวกนางก็ซีดไร้สีเลือดแล้ว
ข่าวคราวที่พกพาความหวาดกลัวแพร่กระจายไปตามสายลมบนภูเขา เพียงไม่ถึงครึ่งวัน คนทั้งค่ายก็รู้ว่ามีทหารหลวงมาถึงเชิงเขาแล้ว