เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 โทษสมควรแก่ความผิด
ฝีเท้าของฝานจ้งชะงักลง
ปาเหิงก้มมองฎีกาฟ้องร้องฉบับนั้นอีกครั้ง “ฝานจ้ง เจ้ายื่นฟ้องว่าภรรยาชื่อลั่วหลบหนีโดยพลการ ตามกฎหมายแล้ว ขอให้ลงโทษนางด้วยการสักหน้าและใช้แรงงานทัณฑ์”
“ถูกต้อง” ฝานจ้งประสานมือคารวะ “ขอหวยชิงจวินโปรดพิจารณาอย่างเป็นธรรม และตัดสินตามกฎหมายด้วย”
“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า ลั่วหลบหนีโดยพลการด้วยเหตุใด?”
สีหน้าของฝานจ้งยังคงสงบนิ่ง “เมื่อครู่ข้าก็กล่าวไปแล้ว นางผู้นี้มีนิสัยสำส่อน อบรมเท่าไรก็ไม่เปลี่ยนแปลง...”
“ข้าถามว่านางหลบหนีด้วยเหตุใด ไม่ได้ถามว่านางเป็นคนเช่นไร” น้ำเสียงของปาเหิงเย็นเยียบลงแล้ว “เจ้าทำสิ่งใด นางจึงต้องหลบหนี”
ฝานจ้งขมวดคิ้ว “คำพูดของหวยชิงจวิน ข้ากลับไม่ค่อยเข้าใจนัก”
นิ้วมือของปาเหิงเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ “เช่นนั้นข้าจะเปลี่ยนคำถามใหม่ เจ้าเฆี่ยนตีลั่วมานานเท่าใดแล้ว?”
“หวยชิงจวินล้อเล่นแล้ว ระหว่างสามีภรรยา ย่อมมีการอบรมสั่งสอนกันบ้างเป็นครั้งคราว นั่นก็เพื่อประโยชน์ของนาง จะเรียกว่าทุบตีได้อย่างไร?” ฝานจ้งยิ้มอย่างจนใจ ราวกับกำลังรับมือกับเด็กที่เอาแต่ก่อกวนอย่างไร้เหตุผล