เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ในใจมีผี
รุ่งสางของวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เรือหลังคาดำสองลำก็ลอบออกจากท่าเรือของอำเภอจื่ออย่างเงียบเชียบ
หมอกบางเหนือผิวน้ำยังไม่จางหาย ดังนั้นการจากไปของพวกนางจึงมิได้ดึงดูดความสนใจของผู้ใด
ปาเหิงยืนอยู่ที่หัวเรือ ทอดมองขุนเขาสีเขียวเข้มทั้งสองฝั่งอย่างเงียบงัน
ชวีหลานกับแม่นมมิได้เป็นเพื่อนร่วมทางมาด้วย หากยังอยู่ที่เหมืองแร่ ส่วนผู้ติดตามคือนางทั้งสองลูกสาวของพวกนาง ชวีอิ่งกับอาจื่อ
คนหนึ่งต้องช่วยนางดูแลการหมุนเวียนของเหมืองแร่ อีกคนต้องช่วยประคับประคองใจผู้คนที่เพิ่งรวบรวมมา ทั้งสองล้วนไม่อาจละจากที่นั่นแม้ครึ่งก้าว
“นายหญิงน้อย น้ำค้างยามเช้ายังไม่จาง ท่านสวมเสื้อคลุมไว้เสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” อาจื่อหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งมายื่นให้
ปาเหิงรับมาแล้วคลุมไว้บนกาย ทว่ายังมิได้หันกลับไป
“อาจื่อ เมื่อถึงเจียงโจวแล้ว เจ้ากับชวีอิ่งจงตามข้าไปจัดการเรื่องหนึ่งก่อน”
“นายหญิงน้อย ท่านไม่ไปจวนเจ้าเมืองก่อน หรือไปพบท่านรองหรือเจ้าคะ?” อาจื่อถามเสียงเบา