กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ยังไม่พอ
แม่นมที่อยู่ด้านข้างนำเสื้อคลุมตัวหนึ่งมา มอบให้ปาเหิงพลางกล่าวว่า “นายหญิงน้อย ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ท่านอย่าได้ปล่อยให้ตนเองต้องหนาวเย็นจนล้มป่วย”
ปาเหิงไม่ได้สวมมัน หากแต่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คลุมเสื้อไว้บนร่างของหนิง แล้วชี้ไปยังเรือนที่อยู่ด้านข้าง
“หนิง พี่สาวของเจ้าอยู่ข้างในนั้น แต่นางเหนื่อยเกินไป ยามนี้กำลังพักผ่อนอยู่ พรุ่งนี้พวกเราไปเยี่ยมนางกันอีกครั้ง ดีหรือไม่?”
นางมองเด็กสาวผู้นี้ด้วยความเวทนา เด็กวัยสิบห้าปีควรเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งเท่านั้น ทว่ากลับต้องทำงานอยู่ใต้เหมืองอันมืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนี้
นับตั้งแต่ทะลุมิติมายังยุคสมัยนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ปาเหิงปรารถนาอย่างเร่งด่วนถึงเพียงนี้ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง