บทที่ 389 ขอร้องไห้สักพัก

บทที่ 389 ขอร้องไห้สักพัก

คลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้าไม่เคยคิดเลยว่าด่านลับจะฟาร์มได้ไม่จำกัด

พอได้ยินหลินเฉวียนพูดประโยคนี้ เขาแทบถลนตาออกมา

หากเมื่อครู่เขายังหดหู่สิ้นหวังราวกับใจตายไปแล้ว นาทีนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน ความตื่นเต้นในใจก็ย่อมคาดเดาได้

“แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าด่านลับได้ยังไง?”

หลินเฉวียนยิ้มพลางมองสีหน้าของคลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้าที่เปลี่ยนไปมา แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

คำพูดของเขาประโยคเดียว คงทำให้คลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้ารู้สึกเหมือนเปลี่ยนจากนรกไปสรวงสวรรค์เลยสินะ?

“ให้ตายสิ งั้นจะรออะไร รีบกลับเมืองแล้วมาฟาร์มอีกรอบกัน!”

พูดจบ คลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้าก็รีบล้วงคัมภีร์กลับเมืองออกมาจากช่องเก็บไอเท็ม สะบัดมือเตรียมกลับไปฮาร์โรแกธ