บทที่ 387 ฆ่า ฆ่า ฆ่า

บทที่ 387 ฆ่า ฆ่า ฆ่า

ภูมิประเทศของทริสแทรมไม่ได้กว้างใหญ่

หลินเฉวียนกับคลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้าเดินไปเพียงสิบกว่านาที ก็มาถึงด้านล่างของเมืองร้างแห่งนี้

“หยุด!”

จู่ ๆ หลินเฉวียนก็มองไปข้างหน้า แล้วยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน

คลื่นทะยานเก้าชั้นฟ้าเห็นเช่นนั้นก็รีบหยุดฝีเท้า มองไปตามทิศที่หลินเฉวียนอยู่ แล้วก็เห็นมหาเทพร่างมหึมาที่ซ่อนอยู่ในหมอกสีขาวจนดูพร่าเลือน พุ่งเข้ามาในสายตาจากที่ไกลออกไปหลายสิบเมตร

“หึ ๆ โชคดีจริง ๆ มีแค่เมฟิสโตจอมอสูรอยู่ที่นี่ แบบนี้เราก็สบายขึ้นเยอะ”