กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Muntrasz
บทที่ 132 สด ๆ ร้อน ๆ
เช้าวันต่อมา หลินเฉวียนถูกเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ทำให้ตื่นจากความฝัน
เขาฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายไม่อยากขยับเลยสักนิด อยากนอนต่ออีกสักหลายชั่วโมงค่อยว่ากัน
“หาเงินสักหน่อยมันง่ายนักหรือไง!”
เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ยังดังไม่หยุด หลินเฉวียนพยายามฝืนลืมตาที่กำลังจะปิดลงอีกครั้ง แล้วดิ้นรนลุกจากเตียง พลางถอนใจอย่างจนปัญญา
ตอนนี้เพิ่งราว 7 โมงเช้า ลองคำนวณดูเมื่อคืนเขานอนยังไม่ถึง 6 ชั่วโมงด้วยซ้ำ ไม่แปลกเลยที่พอลุกขึ้นมาเปลือกตาก็แทบลืมไม่ขึ้น
เห็นชัดเลยว่าการเหนื่อยต่อเนื่องทำร้ายร่างกายที่สุด
หรือพูดอีกอย่างคืออายุของเขาไม่น้อยแล้ว ค่าพลังงานเทียบกับตอนอายุ 17-18 ไม่ได้แล้วหรือ?
“ล้อเล่นน่า พี่ชายคนนี้ยังอายุไม่ถึง 25 เลย!”