เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในเวลานั้นเอง ในลานไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนเริ่มตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่งก่อน
“ต้าฉีเกรียงไกร! องค์หญิงใหญ่ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
ชั่วเวลาไม่นาน ราษฎรโดยรอบก็เริ่มตะโกนกู่ร้องตาม ค่อย ๆ กลายเป็นอานุภาพดั่งเสียงคลื่นซัดสาดภูผา
สีหน้าของหลี่หยวนเจาหม่นลง
ทว่ามุมปากของหยางจินข้างกายกลับยกยิ้มหยอกเย้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ริมหูนาง
“ดูท่าข้างกายองค์หญิงใหญ่ ผู้ที่ไม่หวังให้ท่าน ‘หมื่นปี’ กลับมีไม่น้อยจริง ๆ”
คำพูดนี้อ้อมค้อมไปบ้าง แต่ความหมายภายในกลับกระจ่างแจ้งยิ่งนัก
อย่างไรเสีย คำว่า “หมื่นปี” นี้ ย่อมมิใช่คำที่องค์หญิงใหญ่เช่นนางในยามนี้จะใช้ได้
หาก “วาจาล่วงพระราชอำนาจ” นี้ได้ยินไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ย่อมต้องเกิดจิตระแวงสงสัยขึ้นอย่างแน่นอน
ดูท่าในต้าฉีนี้ คนที่ไม่อยากให้นางขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นคงมีอยู่มิน้อย